सिमावर्ती बजार रूपैडिया बाट खरिदेको सामान बिना भन्सार ल्याउन पाउनुपर्छ भन्ने रोइलो बन्द गर्नुस्।
कोभिडको समयमा घरघरमा फलाएको तरकारी र त्यतिबेलाको आत्मनिर्भरता लाई स्मरण गर्नुस्। गरेपछि सबै हुन्छ। तरकारी हरु घरघरमै फलाउन सकिन्छ नसके सस्तो बजार धम्बोजीमा लाग्ने बिहानी बजारमा वा सब्जी मण्डीमा सस्तोमै पाउन सकिन्छ। तरकारीहरू ल्याउन नपाएको, फलफुलहरू ल्याउन नपाएको फोटोहरू सामाजिक सञ्जालमा हालेर स्टेनबाजी नगरेकै राम्रो । यहाँ नै उत्पादन गर्नलाई सहयोग गर्ने खालका विचारहरू सामाजिक सञ्जालमा दिनुस्। त्यसले उत्पादनलाई वृद्धि गर्छ। चाहे जुनसुकै किसिमको उत्पादन किन नहोस्। शतप्रतिशत नहोला तर आत्मनिर्भर हुने कोसिस गर्नुपर्छ त्यो धेरै स्वावलम्बी नागरिकले गरिरहेकै पनि छन् र हामीले गरेका पनि छौं।
सम्भव छ नि कोसिस गरौँ न। असम्भव केही पनि छैन। रुपैयाको मार्केट चलेन भनेर हामी नेपालीले चिन्ता गर्ने नै होइन। अहिले पाइरहेको रेटभन्दा नेपालगञ्जमै वा नेपालमै सस्तो कसरी हुनसक्छ भन्ने विषयमा छलफल चलाउँ। ककसलाई के भनेर कुन कानुन संशोधन गरेर उपभोक्तालाई सामान सस्तो दिन सकिन्छ त्यो विषय को बहस चलाउँ ।
हामीलाई बाटोघाटो पनि चिल्लो चाहिने, सबै सरकारी कार्यालयमा भवन संरचना पनि नयाँ एवं गज्जबको हुनुपर्ने, सबै क्षेत्रमा बजेट पर्याप्त मात्रामा विनियोजन गर्नुपर्ने, अनि सरकारले यी सबै काम गर्नलाई कहाँबाट पैसा ल्याउँछ ऋण लियो भने प्रत्येक नेपालीको टाउकोमा कति पुगिसक्यो जनताले त्यहाँ पनि आलोचना र खबरदारी गरिरहेकै छन्। कि धेरै ऋण लिएर गर्नु हुँदैन भनेर, त्यो पनि गम्भीर विषय छ। अनि रेभिन्यु जेनेरेट नगरेर कसरी यी सबै कामहरू सम्भव छन् ? गम्भीर भएर सोच्नु पर्दैन? आलोचना मात्र गरेर हुँदैन रेभिन्यु जेनेरेट गर्ने कुरामा हाम्रो contribution के छ भनेर सोच्नु पनि पर्छ। प्रत्येक नागरिकले । जहाँ गल्ती कमजोरीहरू भएका छन् त्यहाँ निर्मम तरिकाले कारबाही प्रक्रिया अगाडि बढाउनुपर्छ। जसले गर्दा जनता लाई एक किसिमको कन्फिडेन्स डेभलप हुँदै जान्छ र काम तथा मेहनत गर्यो भने फल प्राप्ति हुन्छ भन्ने विश्वास बढ्दै जान्छ। जसले गर्दा देश निर्माणमा हरेक नागरिकको योगदान रहन्छ र त्यो अधिकांश नागरिकबाट भइरहेको पनि छ। रुपैडिहा बाट सामान ल्याएर गरिबी कम हुँदै हुँदैन।
विगतको समयबाट आजसम्म हेर्दै जानुस् त। दैनिक रुपमा रुपैडिहाबाट सामान ल्याएर घर व्यवहार चलाउने बढिरहेकै छन्। खोइ त गरिबी कम भएको । दिनदिनै गरिबि बढिरहेकै छ दिनानुदिन आत्मनिर्भरताभन्दा परनिर्भरता बढिरहेको छ। यसरी हुन्छ त ? अतः नेपालगञ्जमै वा नेपालमै के गर्न सकिन्छ बौद्धिक बहस चलाउँ त्यसमा लागौं काम गरौं सिमावर्ती बजारको विषयमा धेरै चिन्ता नलिउँ।
(ओली नेपालगंज उद्योग वाणिज्य संघका बरिष्ठ उपाध्यक्ष हुन्)